نه تنهایی نه سکوت

می خواستم .

در سکوت

تنها باشم.

و چقدر تلاش کردم.

تا اینکه

در دنج ترین جا ساکن شدم.

آنوقت بود که

همه یادها و خاطرات

چه دور

چه نزدیک

در اطرافم وزوز می کردن.

هر چه سعی کردم.

به دورشان کنم.

بیشتر به من می چسبیدن.

حتی سردی و گرمی اشان

نیش و نوششان

طراوت و زمختی اشان

همه و همه ملموس تر

در کنارم بودن.

و تازه فهمیدم.

نه تنهایی

نه سکوت

هیچکدام وجود ندارد.

ما محکوم به

هیاهو و ازدحامییم.